Het is maandagmorgen. Collega A vertelt over een feestje waar ze in het weekend is geweest. ‘En’, vraagt collega B, ‘was het gezel?’ Ik ken het woord ‘gezel’ wel, het betekent ‘makker’ of ‘reisgenot’. Maar in de vraag over het feestje was een afkorting voor ‘gezellig’, een variant op het vreselijke ‘gezelli’ die ik nog niet kende. Helemaal onverwacht kwam het woord niet uit de mond van collega B. Ze – uiteraard hebben we het hier over een zij – verraste eerder al eens met de vraag ‘welke kleur roze?’

Gezellig. Het schijnt een typisch Nederland begrip te zijn. Beetje burgerlijk. Kneuterig. Dat had tekstdichter en zanger Maarten van Roozendaal goed in de gaten toen hij zijn theaterprogramma ‘Aan gezelligheid ten onder’ noemde. Als hij ooit een reprise van het programma gaat spelen, moet hij het kennelijk omdopen tot ‘Aan gezelheid ten onder’, zo bedenk ik. Ondertussen is het verhaal over het feestje van collega A afgelopen. Ik was zo afgeleid dat ik totaal niet heb meegekregen of het nou gezel was of niet.

Tom