Ik ben van de generatie die brandweermannen brandweermannen noemt. Ook een vrouwelijke agent vind ik een politieman. Toegegeven, een heer die de telefoon opneemt met “Goedemorgen, u spreekt met de secretaresse van Henk, wat kan ik voor u betekenen?” blijft wennen. Maar star (ouderwets?) volharden in de weigering te werken met medewerksters, freelancesters en tekstschrijfsters schiet tekstueel gewoon meer op. De schrijver voorkomt daarmee dat hij of zij zich in allerlei bochten moet wringen, omdat hij of zij voortdurend onnodige woorden moet toevoegen – zoals hij of zij – en dat hij of zij in een poging zijn of haar schrijfwerk zo leesbaar mogelijk te maken voor zijn of haar lezers, overblijft met een voor de lezer (M/V) volstrekt onleesbaar stukje.

Continue Reading »